We kopen samen Ercoland!!!
Tijdens het schrijven van mijn boek, Topmadammen, meer bepaald de hoofdstukken van Nicole van Goethem en Ann Salens, geraakte ik gefascineerd door Ercola, een kunstenaarscollectief in een statig gebouw in de Wolstraat in Antwerpen op nummer 31.
Ercola begon in november 1968 als een vriendeninitiatief van tekenaars Jean-Claude Block en Jean-Claude Buytaert, fotograaf Piet Verbist en auteur Dominique Donnet. Zij waren alle vier oud-studenten van de Antwerpse Academie voor Schone Kunsten en waren van mening dat kunst te veel rond geld draaide.
Vanaf mei 1972 huurde Ercola het grote pand van de COO (Commissie Openbare Onderstand, later OCMW) in de Wolstraat. De vroegere eigenaar van het pand, Louis J.J. Somers, had dit en nog een ander pand na zijn overlijden in 1894 nagelaten aan de Stad Antwerpen met als voorwaarde dat ze altijd een ‘liefdadig’ doel moesten dienen. Het werd een godshuis.
Toen de vier tekenaars het pand huurden, bestond het oude godshuis uit vijf gebouwen en veertig kamers. Een aantal kamers werden ter beschikking gesteld aan kunstenaars die er ateliers inrichtten waardoor er genoeg ruimte overbleef om grootschalige evenementen te organiseren, en om er mensen te laten wonen. Aldus geschiede.
Nicole van Goethem woonde er, tekende er haar films, waarvan er eentje zelfs een Oscar won, en is er ook overleden.
Ferre Grignard schreef er zijn songs, Jean-Claude Block ontwierp er decors voor tv-series, en Antwerpse theaters haalden er decors en kostuums. Josse De Pauw, Walter Van Beirendonck, Wannes Van de Velde en nog zoveel meer ronkende namen passeerden er ooit de revue.
En zo is het voormalig godshuis in de Wolstraat al ruim vijftig jaar een ruimte voor kunst en ontmoeting.
In mei 2026 hebben er nog steeds meer dan dertig makers hun atelier.
Maar het pand staat te koop. Geïnteresseerden kunnen tot 5 juni 2026 een bod indienen, onder voorwaarden. Check de site van AG Vespa.
Ercola wil er echter heel graag blijven. En ze willen het daarom zelf kopen. Zij, samen met een groep kunstenaars, bewoners en veel sympathisanten.
Dat gaan ze proberen door een burgercoöperatie. Het plan is om zoveel mogelijk mensen aandelen te doen kopen. Aandeelhouders worden mede-eigenaars.
Aandelen zijn te koop ofwel aan 50€ per stuk, dat is het solidaire aandeel. Participatieaandelen zijn te koop aan 1.000€ per stuk.
Je kan Ercoland ook helpen met een lening of schenking.
Mocht de aankoop van het pand niet lukken, krijg je je geld terug.
Alle info op: www.ercoland.be
Kopen jullie mee?
Ik ben zelf ook aandeelhouder, mede eigenaar, super toch, en geloof dat het kan lukken. In het verleden zijn er al mensen in geslaagd om belangrijke historische landmarks te redden en te bewaren voor later.
Wie weet nog dat men ooit de Vlaeykengsgang wilde afbreken om er een parking van te maken? De huizen in het prachtig steegje werd allemaal gekocht en gerestaureerd door Axel Vervoordt.
En denk ook eens terug aan het succesverhaal van de restauratie van de Roma in Borgerhout, ook een prachtvoorbeeld van wat burgers kunnen doen voor een stad.
Dank je daarvoor Paul Schyvens. Heel tof dat ik je dit weekend nog tegenkwam bij Ercola en fantastisch dat ook jij Ercoland aandeelhouder bent!
De Roma was oorspronkelijk een grote art-decocinema uit 1928, maar sloot in 1982 na jaren van verval. Daarna stond het gebouw bijna twintig jaar leeg en raakte het zwaar verwaarloosd.
De restauratie begon echt in 2002-2003, toen theatermaker Paul Schyvens samen met honderden vrijwilligers het gebouw opnieuw leven wilde inblazen. Ze ruimden puin op, herstelden het interieur, maakten de zaal opnieuw bruikbaar en probeerden zoveel mogelijk originele art-decodetails te bewaren. In mei 2003 heropende De Roma als cultuurhuis.
Daarna volgde een tweede, grotere restauratiefase tussen 2010 en 2015. Toen werden structurele en technische problemen aangepakt: isolatie, dak en gevels, podiumtechniek en energieprestaties. De restauratie gebeurde opnieuw met een grote inzet van vrijwilligers en steun van stad, Vlaanderen en crowdfunding.
De restauratie van De Roma wordt vandaag vaak gezien als een voorbeeldproject van erfgoedzorg én sociaal engagement. In 2016 kreeg het gebouw daarvoor zelfs de Vlaamse Onroerenderfgoedprijs.
