Hiep hiep hoera Athléta!
Op 20 april 1865, meer dan 160 jaar geleden, zag in de Vliersteeg nummer 8, waar nu de oude Rijkswachtkazerne staat, en recht over mijn eigen chocoladeatelier Chocalicious in Antwerpen, een klein meisje het levenslicht.
Maria Zachritz.
Haar vader Philippe werd op de geboorteakte omschreven als ‘poetsenmaker’, een ander woord voor hansworst of grappenmaker, mama Emma als muzikante. Beiden waren circusartiesten uit Beieren en konden toen niet vermoeden dat hun dochtertje later niet alleen beresterk maar ook wereldberoemd zou worden.
Variéte, vaudeville, musicals, … Op het vlak van entertainment ben ik absoluut een paar decennia te laat geboren. ‘Wilkommen, bienvenue, welcome…’ Wanneer ik de eerste noten hoor van dit nummer uit de film Cabaret met Liza Minelli uit 1972, krijg ik spontaan zin om met een grote glimlach een kick-line te vormen en mijn benen hoog in de lucht te gooien. Zoals The Rockettes die al sinds 1930 elk jaar tijdens de feestdagen in Radio City Hall in New York hun iconische Radio City Christmas Spectacular brengen. Zo’n show bijwonen staat met stip op mijn bucketlist.
Andere shows kon ik wel al afvinken. Rond mijn twintigste heb ik in Parijs genoten van een avond vol pluimen, glitter en glamour in het Lido, een variététheater op de Champs Élysees dat zijn deuren opende in 1946. Het Lido werd vooral bekend om de optredens van de Bluebell Girls. Die danseressen hadden allemaal een degelijke klassieke dansopleiding genoten, maar waren te lang voor het klassieke ballet. De vereiste minimumlengte voor danseressen van het Lido was een meter vijfenzeventig. Met mijn meter drienenzeventig kwam ik dus niet in aanmerking, maar dat was niet de enige barrière vrees ik. De kostuums van de danseressen hadden trouwens erg weinig om het lijf. Het Lido zoals het was bestaat niet meer. Het laatste Diner Spectacle, met Bluebell Girls vond plaats op 30 juli 2022. Het theater is wat later heropend onder de naam Lido2 en vertoont sindsdien de grote bekende musicals, in originele versie.
Ook circussen en kermissen vond ik allemaal geweldig, zeker toen er nog meer attracties dan eetkramen te vinden waren. Een vrouw die zeker niet misstaan zou hebben in de bokskraam op onze Sinksenfoor, of in een grote circustent, was Miss Athléta. Ik hoorde haar naam voor het eerst in Meer vrouw op straat, het tv-programma op Canvas van Sofie Lemaire uit het voorjaar van 2020, waaraan ik zelfs heb meegewerkt.
Het was een interessante reeks die in de acht grootste Vlaamse steden, vrouwen onder de aandacht bracht die volgens de inwoners van die stad een straatnaam verdienden. Met veel plezier en interesse bekeek ik de acht afleveringen, vooral die over Antwerpen. En in die aflevering leerde ik ‘Miss Athléta’ kennen.
Zij stond in de negentiende eeuw bekend als ‘de sterkste vrouw ter wereld‘.
Ik ging met fotografe Ilse Fimmers een dag op pad voor een fotoshoot rond alle Topmadammen. Dit opschrift van het mooie stadsgedicht van Peter Holvoet-Hanssen op de Antwerpse Scheldekaaien paste perfect bij sterke Athléta.
Miss Atléta tilde tot 4 mannen tegelijk op, en liet een paard over haar buik lopen.
Ken, die het amper overleefde, en my little pony mochten daarom niet ontbreken op de shoot.
